چمدان: محمد اقبال چهری سرپرست برنامه گمانه زنی برای تعیین عرصه و پیشنهاد حریم تپه امامزاده قاسم گفت: در سال ۱۳۸۰ ابوالقاسم حاتمی در گزارش بررسی و شناسایی آثار باستانی منطقه در کنار بنای امامزاده قاسم به تپه تاریخی مجاور آن نیز اشاره داشته اما این تپه در سال ۱۳۹۰ توسط محمود نیکدست و سوده احمدی در فهرست آثار ملی کشور به ثبت رسیده و در پرونده ثبتی آن به سفال‌های اوایل دوره اسلامی اشاره شده است.

او افزود: این محوطه دارای محور طولی شمالی- جنوبی است که ارتفاع آن حدود دو متر از سطح زمین‌­های اطراف بلندتر است.

تخریب سطح محوطه

به گفته او، با توجه به قرارگیری محوطه در بین کارخانه‌ها و شرکت‌های تجاری و تخریب‌های وارده به سطح آن، تعیین عرصه و پیشنهاد حریم در دستور کار اداره میراث فرهنگی استان البرز قرار گرفت و با مجوز ریاست پژوهشگاه میراث فرهنگی و گردشگری انجام شد.

سرپرست برنامه گمانه زنی برای تعیین عرصه و پیشنهاد حریم تپه امامزاده قاسم گفت: با همکاری کارشناسان باستان ­شناس هیأت؛ از جمله اسماعیل سلیمی و علی اعراب در مجموع ۱۸ گمانه در اطراف تپه با ابعادی متفاوت و عمقی بین ۷۰ تا ۱۵۰ سانتیمتر ایجاد شد که از این تعداد، با ۱۰ گمانه محدوده عرصه به دست آمد و ۸ گمانه نیز بدونِ بقایای لایه‌های فرهنگی در محدوده حریم قرار گرفت که براساس آن حریم حفاظتی تپه مشخص شد.

داده‌های سفالی فراوان

چهری داده‌­های سفالی فراوان را بارزترین ویژگی تپه امام­زاده قاسم دانست و گفت: سفال‌­های منحصر به فردی با نقوش استامپی، نقوش کنده زیگزاگی، طنابی، هندسی‌های متنوع و حتی نقوش پرنده و مقادیر بسیار کمتری سفال‌های لعابداردر این تپه به دست آمد.

او افزود: هرچند که تاریخ قرون اولیه اسلامی برای بیشتر این سفال‌ها و نهشته‌های فرهنگی آن صحیح است، اما وجود تعدادی از سفال‌­های خشن با نقش طنابی می­‌تواند تاریخ احتمالی این محوطه را تا دورۀ ساسانی نیز برساند.

این باستان شناس از شناسایی قطعات شیشه و همچنین سرباره‌­های زیادی در سطح این محوطه و درون برخی گمانه‌ها خبر داد و افزود: به احتمال زیاد می­‌توان گفت در این محوطه احتمالاً کار تولید سفال نیز انجام می‌گرفته است.

به گفته او، در درون یکی از گمانه‌ها، کشف کوره‌ای منحصر به فرد با دودکش سفالی تعبیه شده بر بدنه آن، حدس تولید سفال در محوطه را تقویت کرد.

برنامه گمانه‌زنی برای تعیین عرصه و پیشنهاد حریم تپه امامزاده قاسم با مجوز ریاست پژوهشگاه میراث فرهنگی و گردشگری انجام شد.