چمدان : بهرام عنانی (سرپرست هیات گمانه زنی برای تعیین عرصه و پیشنهاد حریم محوطه بکندای شهر طبس) با اعلام این خبر که قدمت شهر طبس به عصر مفرغ می‌رسد گفت: سفال­‌ها بیشتر چرخ ساز، دارای خمیره قرمز و اسلیپ قرمز از نمونه­‌های مفرغ جدید هستند.

وی با اشاره به شناسایی این محوطه در اثر تسطیح و انجام عملیات کشاورزی، گفت: علاوه بر این، وجود برخی پایه‌­های مشابه نمونه‌های بلخی- مروی و یک عدد شیء مفرغی (چاقو؟) نیز بر اهمیت محوطه می‌افزاید.

عنانی تاکید کرد: هرچند هنوز در مورد نوع استقرار نمی­‌توان سخن گفت، با این حال به نظر می‌رسد در این مکان با یک گورستان مواجه باشیم.

این باستان شناس با اشاره به فراوانی پراکندگی سفال‌­های اسلامی در حاشیه‌­های اطراف تپه گفت: این سفال‌ها بیشتر متعلق به قرون ۷ تا ۱۱ هجری هستند.

وی افزود: به نظر می‌­رسد در دوره اسلامی با توجه به اهمیت محوطه بر روی آن استقرار جدیدی شکل گرفته است که به مرور این استقرار در دوره‌­های جدیدتر به بخش شرقی و شمال شرقی در مکان روستای فعلی پیرحاجات منتقل شده است.

ورود گردشگران

او با اشاره به قرارگیری محوطه بکندا (بکندو) در روستای پیرحاجات در شمال غرب شهر طبس گفت: در حال حاضر جمعیت این روستا ۱۱۷ نفر است که بیشتر آنها افراد کهنسال و بالای ۵۰ سال هستند.

وی نبود امکانات، شغل و نیز دوری از شهر طبس و سایر شهرها را دلیل مهاجرت جوانان روستا دانست و افزود: این روستا به دلیل واقع شدن در منطقه‌­ای کوهستانی دارای آب و هوای مساعدی نسبت به طبس بوده و نیز به دلیل وجود امامزاده‌­ای به نام احمد بن اسحق، در برخی روزهای سال شاهد ورود گردشگران است.

عنانی افزود: آب شرب و کشاورزی روستا از چشمه­‌ای در کوه‌­های اطراف تامین می‌­شود که درحال حاضر به داخل روستا انتقال داده شده است. این چشمه حدود ۵ اینچ آب داشته که سال­‌ها است جریان دارد و به گفته اهالی روستا خشکسالی­‌های اخیر بر روی آب آن تاثیری نداشته است.

او همچنین به عبور رودخانه­‌ای از شمال و غرب روستا اشاره کرد که تا دهه‌­های قبل آب در آن جریان داشته ولی در حال حاضر خشک شده است.

به گفته وی، این رودخانه از مجاورت محوطه بکندا عبور می­‌کند و بخشی از حریم محوطه را در بخش شمالی و غربی به صورت طبیعی مشخص کرده است.

عنانی با اشاره به انتقال بخشی از خاک­‌های محوطه پس از تسطیح به همراه خاک­‌های منتقل شده از جاهای دیگر برای ایجاد زمین بیشتر به درون رودخانه گفت: در حال حاضر شاهد زمین­ه‌ بیشتری در این بخش از رودخانه هستیم.

او در ادامه به محصور شدن بخش شرقی و جنوبی محوطه توسط زمین­‌های کشاورزی اشاره کرد و از وجود کوه­‌های صخره‌­ای در پشت زمین‌های کشاورزی به عنوان عامل طبیعی دیگری در حریم جنوبی محوطه نام برد.

وی افزود: این زمین­‌ها به همراه خود تپه اصلی در مالکیت یکی از اهالی پیرحاجات است.

این باستان شناس گفت: در حال حاضر تپه اصلی بر اثر انجام فعالیت­‌های کشاورزی و دامداری به میزان بسیار زیادی آسیب دیده و تخریب شده و به دو تپه شمالی و جنوبی تقسیم شده است.

او با اشاره به این که عملیات میدانی گمانه زنی به منظور تعیین عرصه و پیشنهاد حریم این محوطه با مجوز پژوهشگاه میراث فرهنگی و گردشگری انجام شد، اظهار داشت: این تپه در جهت شمال شرقی- جنوب غربی امتداد دارد و بیشترین طول تپه حدود ۸۰۰ متر و عرض آن ۱۰۰ متر است.