چمدان : نشر نو در جریان رویداد نمایشگاه بین‌المللی کتاب تهران فروش چاپ دوم این کتاب را آغاز کرد. اولین چاپ «گیسوان هزار ساله» در سال ۱۳۹۶ بود که با استقبال قابل توجه خوانندگان رو به رو شد.

در این کتاب اسماعیل یغمایی، باستان‌شناس کهنه کار ایرانی برای نخستین بار به نگارش خاطرات باستان شناسی خود پرداخته است. خاطرات «گیسوان هزار ساله» فقط کارشناسان، پژوهشگران و علاقمندان باستان‌شناسی را مخاطب قرار نمی دهد، بلکه عموم خوانندگان ارتباط صمیمی‌ای با قلم روان و داستان گویی شیرین او پیدا می کنند.

یغمایی در معرفی خودش می‌نویسد:«بچه خیابان ژاله تهران هستم، چهارراه آب سردار، اما رگ و ریشه‌ام از خور (خور و بیابانک از توابع استان اصفهان) است. روستایی که زمانی محقر و کوچک بود با آبی شور و چند درخت نخل. با پدر و مادری کوچیده به تهران. ابتدایی و دیپلم طبیعی را از دبستان و دبیرستان ۱۵ بهمن گرفتم.(۱۳۳۷) و به گفته‌ امروزی‌ها کارشناسی ارشد را از دانشکده‌ باستان شناسی و هنر تهران. پس از کارشناسی و مدت‌ها سرگردانی سرانجام لوله‌کش اداره‌ باستان شناسی فوت کرد و با سفارش زنده یاد دکتر نگهبان ردیف حقوقش را به من دادند. این طوری شد که از سال ۱۳۴۶ نخستین بار با دکتر نگهبان کلنگ به دست راهی بیابان شدم. راهی که تا امروز به درازا کشیده است اما هنوز آن دانشجوی ۶۰-۷۰ سال پیش هستم و سخت دلبسته خاک.»

 

 

میراث خبر نوشت: بعضی از خاطرات او تصویری واضح و دقیق از وضعیت کاوش و کشف آثار تاریخی، در روزهای انقلاب و سال‌های جنگ را نشان می‌دهد. سال‌های سختی که مشکلات جنگ و بی‌نظمی روزهای انقلاب مجالی برای باستان پژوهی و میراث فرهنگی نمی گذاشت ولی یغمایی و همکارانش از معدود افرادی هستند که در آن شرایط اجتماعی و سیاسی همچنان علاقمندان در کاوش و حفظ آثار تاریخی ایران سماجت می‌کردند.

خاطرات او نشان از رازهایی در باستان شناسی دارد که ما نمی‌دانیم. به قول نویسنده:«خاک مادهٔ شگفت‌انگیزی است و باستان‌شناسی دنیای شگفت‌انگیز دیگری که سر و کارش با این ماده است. وقتی به یک تپهٔ باستانی کلنگ می‌زنی یا خاک یک معبد چند هزار ساله را زیر و رو می‌کنی یا به استخوان‌های پوسیدهٔ یک خاک‌سپردهٔ پنج شش هزار ساله دست می‌زنی تازه آغاز کار است و راه‌یابی به راز و رمز این دست‌یافته‌ها و آگاهی از چون و چراها، باورها، پیروزی‌ها و شکست‌ها و بسیاری دیگر سخت دشوار است و گاه ناممکن. این است که بیشتر باستان‌شناس‌ها فقط به یک تاریخ‌گذاری می‌پردازند و بس. جدا از کاوش؛ رویدادهای وابسته به آن غیر منتظره و باورنکردنی و گاه بسیار تاسف برانگیز است.»