چمدان: کلیسای سانتا ماریا دله گراتزیه که میزبان نقاشی دیواری شام آخر اثر لئوناردو داوینچی است، در میدانی با همین نام مشرف به خیابان ماجنتای شهر میلان ایتالیا قرار دارد.

برای بازدید از این نقاشی قرن پانزدهمی رزرو آنلاین حتی برای خبرنگاران ضروری است اما هزینه ۱۲ یورویی بلیت با ارائه کارت خبرنگاری به دو یورو کاهش می‌یابد.

پس‌ از یک دهه تلاش برای رزرو آنلاین، در آستانه پانصدمین سال درگذشت داوینچی با پاهایی که از هیجان می‌لرزید به میدان سانتا ماریا دله گراتزیه رسیدم و پس‌ از دریافت بلیت وارد ورودی سالن ناهارخوری صومعه مشرف به کلیسا شدم و دربرابر دیدگانم نقاشی باشکوهی دیدم که حدود ۳۰ سال در آرزوی دیدنش بودم؛ شام آخر اثر نابغه عصر نوزایی ایتالیا لئوناردو داوینچی.

نقاشی شام آخر لئوناردو داوینچی در دیوار سالن ناهارخوری صومعه کلیسای سانتا ماریا دله گراتزیه در شهر میلان ایتالیا
نقاشی شام آخر لئوناردو داوینچی در دیوار سالن ناهارخوری صومعه کلیسای سانتا ماریا دله گراتزیه در شهر میلان ایتالیا

در سالن ناهارخوری کلیسا، علاوه‌بر نقاشی دیواری شام آخر، طرح‌هایی که داوینچی از چهره‌ها، دست‌ها و پاهای حواریون کشیده بود به نمایش گذاشته شده است. در دیوار جنوبی هم نقاشی تصلیب مسیح اثر نقاش اهل منطقه لمباردی، جووانی دوناتو دا مونتورفانو خودنمایی می‌کند.

عملیات ساخت صومعه فرقه دومنیکن سانتا ماریا دله گراتزیه در سال ۱۴۶۲ آغاز شد و از سال ۱۴۹۰ به خواست لودویکو ایل‌مورو، دوک میلان، این کلیسا وسعت یافت. هدف دوک از بزرگ‌ کردن کلیسا ساختن مکانی برای خاکسپاری خودش بود.

لئوناردو داوینچی سال ۱۴۸۲ به میلان رسید و در دربار دوک به‌عنوان معمار، مهندس، مجسمه‌ساز و صحنه‌آرا مشغول به‌کار شد.

این خود دوک میلان بود که از لئوناردو خواست که صحنه شام آخر مسیح را بر دیوار شمالی سالن ناهارخوری صومعه نقاشی کند.

داوینچی شیوه رایجی را که در نقاشی‌های دیواری استفاده می‌شد و کار سریع و مداوم را پیش‌بینی می‌کرد (نقاشی فرسک) دوست نداشت بنابراین شیوه جدیدی اختراع کرد که به او اجازه می‌داد لابه‌لای انجام این پروژه به سایر کارها و فعالیت‌های علمی‌اش برسد.

 

افسانه نقاشی …

درباره این نقاشی، افسانه‌ای وجود دارد؛ گفته می‌شود که لئوناردو همان مدلی را که برای کشیدن تصویر مسیح انتخاب کرده بود بار دیگر برای کشیدن تصویر یهودا هم برگزید. متاسفانه هویت این مرد تا به امروز ناشناخته است. براساس این افسانه، لئوناردو مسیح خودش را در دسته همخوانان کلیسا پیدا کرد. اما برای تصویر یهودا نتوانست فرد دلخواهش را بیابد. تااینکه یک‌شب مرد مخموری را یافت و او را به‌عنوان مدل انتخاب کرد.

وقتی داوینچی کار کشیدن تصویر یهودا را تمام کرد، مدل اعتراف کرد که این نقاشی را از قبل می‌شناسد چون سه‌سال پیش از او برای کشیدن تصویر مسیح استفاده شده است. اعتقاد بر این است فردی که سمت چپ مسیح نشسته‌ یوحنا، حواری مسیح است اما دن براون، نویسنده آمریکایی رمان معروف «راز داوینچی» این تصویر را به مریم مجدلیه نسبت می‌دهد.

این اثر بسیار زود شروع به خراب‌شدن کرد به‌‌ طوری‌ که آنتونیو دِ بئاتیس اولین کسی بود که در سال ۱۵۱۷ دریافت که نقاشی شام آخر آسیب دیده است.

این نقاشی در طول ۶ سده حیات، در معرض حوادث بسیاری بوده است. در سال ۱۷۹۹ سالن ناهارخوری صومعه که میزبان شام آخر داوینچی است به اصطبل اسب‌های ارتش ناپلئون تبدیل شد و سربازان فرانسوی این نقاشی را مورد هجوم وندالیسم و آسیب قرار دادند.

نقاشی تصلیب مسیح اثر نقاش اهل منطقه لمباردی، جووانی دوناتو دا مونتورفانو در دیوار جنوبی سالن ناهارخوری صومعه کلیسای سانتا ماریا دله گراتزیه میلان خودنمایی می‌کند
نقاشی تصلیب مسیح اثر نقاش اهل منطقه لمباردی، جووانی دوناتو دا مونتورفانو در دیوار جنوبی سالن ناهارخوری صومعه کلیسای سانتا ماریا دله گراتزیه میلان خودنمایی می‌کند

در سال ۱۸۱۲، صومعه سانتا ماریا دله گراتزیه به آتش‌نشانی و بعدها به ایستگاه پلیس تبدیل شد، اما چندسال قبل‌از جنگ جهانی دوم در سال ۱۹۳۴ شام آخر به موزه دولتی تبدیل شد.

در شب ۱۵ آگوست ۱۹۴۳، در طول جنگ جهانی دوم در اثر بمباران صومعه، دیوار شرقی شام آخر ویران شد و این نقاشی تا سال ۱۹۴۷ در هوای آزاد مشرف به خیابان قرار داشت و سرانجام در این ‌سال دیوارهای تخریب‌شده بازسازی شد. به‌ همین‌ علت، ساختمانی که امروزه میزبان شام آخر است به سبک ساختمان‌های دهه ۴۰ میلادی ایتالیا است.

در طول سده‌های مختلف، به‌لطف مرمت‌های عجیبی که روی نقاشی شام آخر انجام شده، این نقاشی دستخوش تغییرات بسیاری شده بود اما در سال ۱۹۸۰ این نقاشی همراه با کلیسا و صومعه میزبانش به فهرست میراث جهانی یونسکو وارد شد و از همان‌زمان، مرمت جدیدی روی آن آغاز شد که شامل پاک‌کردن رنگ‌هایی می‌شد که طی سالیان طولانی روی آن کشیده شده بود. در نتیجه این مرمت که سال ۱۹۹۹ به اتمام رسید، رنگ‌های اصلی نمایان شد و جلوه‌ای زیبا از نقاشی داوینچی در‌معرض دید بازدیدکنندگان قرار گرفت.

  میراث جهان مدیون چپ‌دست‌ها│ چرا مونالیزا ناتمام ماند؟ | دلیل انداختن حلقه ازدواج به انگشت چهارم دست چپ
  ایتالیایی‌ها دفترنامه لچستر را از بیل گیتس قرض گرفتند │ میراث داوینچی به خانه باز می‌گردد
  ۱۵ آوریل؛ روز لئوناردو داوینچی│تولدت مبارک آقای نابغه و عاشق چهره‌های زشت!│ چیزهایی که شاید درباره لئوناردو نمی‌دانستید
  بالکنی که ژولیت از آن رومئو را می‌دید│ ماجرای قلب‌ها و یادگاری‌های عشاق روی دیوار خانه ژولیت | فیلم‌ها و تصاویر اختصاصی چمدان را ببینید
  گرمابه‌ای که روزانه پذیرای ۸هزار استحمام‌کننده بود│ فیلم و تصاویر اختصاصی چمدان را از حمام‌های کاراکالا در شهر رم ببینید