چمدان: شهروندان اسپانیایی دیگر گردشگران را نمی‌خواهند، گردشگران برای آنها بازار کار، ثروت و رونق در بازارهایشان را می‌آورند و سالانه 65.2 میلیارد دلار (25428000000000تومان) از صنعت گردشگری درآمد دارند اما اسپانیایی‌ها با جملاتی که بر روی در ودیوار شهر نوشته‌اند از  توریست‌ها می‌خواهند که به خانه‌هایشان بازگردند و برای اینکه تاکید کنند که این درخواستشان به خاطر‌ نژادپرستی نیست و با خارجی‌ها مشکلی ندارند، پس از درخواست خروج توریست‌ها در دیوار نوشته‌هایشان به پناهندگان خوش آمد گفته‌اند.

ونیزی‌های ایتالیا نیز به حضور سالیانه حدود 20 میلیون گردشگر اعتراض دارند و حتی در فصل‌های پر گردشگر به نشانه اعتراض دست به تجمع زده‌اند و به صورت نمادین شهر را ترک کرده‌اند، چرا که معتقدند حضور گردشگران باعث بالا رفتن هزینه‌ها در ونیز شده و شهروندان آن به تدریج در حال مهاجرت به دیگر شهرها هستند.

اسپانیایی‌ها و ایتالیایی‌ها در پایان راهی هستند که ما در ابتدای آن قرار داریم و همه ما خوب می‌دانیم که راه برای رسیدن به جایگاه این کشورها در گردشگری بسیار طولانی است اما آنچه ارزش تامل کردن را دارد این سوال است که از ابتدا چگونه قدم برداریم تا در انتهای مسیر به پشیمانی نرسیم؟ حال که کشورهای دیگر آنچه ما در افق‌های پیش رو به انتظارش نشسته‌ایم را از سر گذرانده‌اند چرا از تجربه آنها استفاده نکنیم؟

ظرفیت-برد جاذبه‌های گردشگری مشخص شود

رامین نوری کارشناس حوزه گردشگری در اینباره به چمدان می‌گوید: هرچند که گردشگری صنعت پولسازی است اما می‌تواند آسیب‌های فرهنگی و زیست محیطی نیز به همراه داشته باشد. ما در زمینه گردشگری داخلی چنین تجربه‌ای را داشته‌ایم که یکی از این موراد منطقه بکر طبیعی مانند تنگه واشی است که به دلیل گردشگری بی‌ضابطه و بی‌آموزش آسیب دیده‌است.

وی ادامه داد: نمونه دیگر دریاچه چورت است که در آنجا شاهد درگیری مردم محلی با یکدیگر و درگیری مردم با گردشگران بودیم که این چنین مشکلات به دلیل منتفع نشدن همه مردم محلی از حضور گردشگران در این مناطق به وجود می‌آید.

نوری اظهار کرد: نیاز است که برای برنامه ریزی در حوزه گردشگری کارشناسان اقتصادی، محیط زیست و فرهنگی با یکدیگر هم فکری داشته باشند تا مشکلات در این زمینه به حداقل برسد.

وی در ارتباط با اینکه برخی مسولان کمیت را در گردشگری به کیفیت ترجیح می‌دهند، گفت: دلیلی ندارد که به داشته‌های تاریخی و طبیعی‌مان چوب حراج بزنیم تا در آینده چیزی از آنها باقی نماند، مثلا اینکه تعداد زیادی گردشگر از گنبد سلطانیه بازدید کنند بسیار خوب است اما اینکه ناگهان تعداد آنها اینقدر زیاد شود که نتوان کسانی را که بر در و دیوار یادگاری می‌نویسند، کنترل کرد اتفاق خوبی نیست. هر منطقه تاریخی یا طبیعی یک ظرفیت – برد  دارد که باید این مساله برای هر منطقه از قبل مشخص شود.