چمدان :  گاردین نوست: کوئلیو که بزرگ‌ترین رمان‌نویس برزیل و از نامدارترین نویسندگان ادبیات جهان است، بازدید سالانه تنها ۱۵۰ هزار نفر از شگفت‌انگیزترین موزه آمریکای جنوبی را نتیجه سهل‌انگاری دولت برزیل دانسته است. متن کامل خالق رمان ماندگار «کیمیاگر» در سوگ موزه ملی ریو به شرح زیر است:

موزه ملی برزیل تنها بازتاب‌دهنده تاریخ کشور من نیست. این بنا بخشی از آن تاریخ بود. وقتی شاه ژوائوی ششم پس از حمله ناپلئون به پرتغال به آمریکای جنوبی گریخت، ریودوژانیرو را به پایتخت حکومت پرتغال، برزیل و الگاروه تبدیل کرد.

اقامتگاه رسمی او کاخ سنت کریستف بود که آن بنا بعدها به موزه ملی تبدیل شد اما حالا به جای گرفتن جشن تولد ۲۰۰ سالگی این موسسه شگفت‌انگیز، برزیل سوگوار سوختن و خاکستر شدن آن است. اگر این موزه و بنای تماشایی تاریخی نماد آغاز یک ملت بود، آتشی که به جان افتاد نماد کشوری است که نداشتن فرهنگ و آموزش بزرگ‌ترین مشکل آن است.

میلیون‌ها برزیلی هر سال به سراسر دنیا سفر می‌کنند و موزه‌هایی شگفت‌انگیز چون تیت در لندن، متروپولیتن در نیویورک و لوور در پاریس را می‌بینند؛ این آخری سال گذشته بیش از هشت میلیون بازدیدکننده داشت. با این حال، بیراه نیست اگر بگوییم ریو – با آن چشم‌اندازهای سراسری از کوه‌ها، جنگل‌ها و دریا – زیباترین شهر دنیاست. پس چرا موزه ملی – رویایی‌ترین موزه در آمریکای جنوبی با داشتن بیش از دو میلیون دست‌ساخته، کلکسیون مصری و باستانی‌ترین فسیل‌های تاریخ برزیل – فقط ۱۵۴ هزار بازدیدکننده در سال داشته است؟

ما حکومت را برای نادیده گرفتن تاریخ‌مان سرزنش می‌کنیم اما ما – مردم برزیل – هم از آن غفلت کرده‌ایم. برزیل کشوری رویایی است، کشوری زیبا که به بلای نبودن آموزش گرفتار آمده است. مردم فقیر برزیل به مدرسه نمی‌روند، چه برسد به موزه. پولدارها به موزه می‌روند اما نه در ریو و سائوپائولو، که در لندن و نیویورک و پاریس.

موزه ایپیرانیا در سائوپائولو که در محل امضا شدن سند استقلال برزیل در ۱۸۲۲ بنا نهاده شده، از پنج سال پیش تعطیل است. حالا که موزه ملی در زبانه‌های آتش جان داده، مانده‌ایم که چه بر سر ایپیرانیا می‌آید. مانده‌ایم که چه بر سر روح ما می‌آید.